Süleymancılar

Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Süleymancılar ya da Süleymanlılar [1][2] , Türkiye'de bir cemaattir.[3] İsmini Süleyman Hilmi Tunahan'dan alır. 1990'ların başında Türkiye'de tahminî iki milyon civarı üyesi vardı.[4] Amerika Birleşik Devletleri ve Almanya'da da şubeleri vardır.[5]

Tarihçe[değiştir | kaynağı değiştir]

Kökenleri, 14. yüzyılın ikinci yarısında kurulmuş olan Nakşibendîlik'in Hindistan ve Pakistan'da yaygın olan Mûceddidî koluna kadar uzanır. Erenköy, Işıkçılar, İskenderpaşa, İsmailağa, ve Menzil[6] cemaatlerinde olduğu gibi Süleyman Hilmi Tunahan'ın silsilesi de Nakşibendi şeyhlerinden Şâh Ghulam Ali Dehlevî'ye bağlanır.[kaynak belirtilmeli] Türkiye'de yaygın olan diğer Halidî kollarından farklı olarak, Süleyman Hilmi Tunahan'ın mürşidi olan Selahüddin İbn-i Mevlana Siracüddin, Nakşilikten daha ziyade Hindistan ve Pakistan'da yaygın bir kolu olan Mûceddidî dalının temsilcisi Ebû Saîd Sâhib Mûceddidî'nin torunu Muhammed Mazhar'ın müridiydi.

Cemaatin kurucusu Süleyman Hilmi Tunahan, 1920 yılında Daru’l-Hilafeti’l-Aliyye medresesinde öğretmenliğe başladı. 1924'te Tevhîd-i Tedrîsat Kanunu'nun çıkmasıyla medrese usulü eğitim yasaklandı. Tunahan, Müderrisler Cemiyeti'nin kaldırılması üzerine bir araya gelen 520 müridle toplanarak, orada hazır olan herkesin, memleketin her tarafında bir-iki öğrenci okutmak suretiyle İslam'ı öğretmelerini öğütlemiştir.[7]

Öğretmenliği bırakıp İstanbul vaizliğine atanan Tunahan bu sırada Gedikpaşa ve Lüleburgaz gibi yerlerde topladığı öğrencileri işçi olarak göstererek onlara ders verdi.[8] Bu faaliyeti nedeniyle 1939 yılında üç, 1944 yılında ise sekiz gün gözaltında tutuldu.[8] 1943 yılında vaizlik yetkisi elinden alındı.[8] 1949'da Kuran kurslarının açılmasına yasal olarak izin verildi. Tunahan 1951 yılında Çamlıca'da ilk Kuran kursunu açtı.[8]

Varlığını zamanla büyüten ve 1980 yılında 867 Kuran kursu olan [9] cemaat, aynı zamanda Almanya'daki Türk işçilere din eğitimi verilmesi konusunda Türk Diyaneti'nin alamadığı izni Alman hükümetinden 1974 yılında almıştır.[10]

Faaliyetleri[değiştir | kaynağı değiştir]

Süleymancıların Türkiye dışında birçok ülkede faaliyetleri vardır. Yayın organları İnsan ve Hayat, Çamlıca Çocuk, Yedikıta dergileri Fazilet ve Çamlıca Yayınları'dır. [11] Birçok ülkede de dernekleri bulunmaktadır.

Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]

Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]

  1. ^ http://www.akademidergisi.com/2015/05/akademi-e-dergi-suleymanlilar-cubbeli-ahmet-mahmut-unlu-hocayi-neden-sevmezler.html Akademi dergisi com
  2. ^ http://www.imamhatipler.com/fethullah-gulen-suleymanlilar-cemaatini-ihbar-etti/99/
  3. ^ Barry Rubin (2010), Guide to Islamist Movements, M.E. Sharpe. p410
  4. ^ Banu Eligür (2010), The Mobilization of Political Islam in Turkey, Cambridge University Press
  5. ^ United American Muslim Association
  6. ^ Rubin, Barry. "Guide to Islamist Movements: North Africa and the Middle East" (İngilizce). Google Books/M. E. Sharpe, Inc. s. 410. 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Nisan 2012. Süleymanlıs is the most politically oriented cemaat. … The Nakshibendi Religious Order's Halidiyye branch in Turkey was founded in the second half of the fourteenth century. The cemaats emerging from the order in the modern era are the Menzil, Ereköy, İskenderpaşa, İsmâilağa, Işık, and Süleymanlıs. A 2002 article in Hürriyet described these orders. 
  7. ^ "Süleyman Hilmi Tunahan Hazretleri" (Türkçe). İsmailağa Cemaati. 31 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Kasım 2015. 
  8. ^ a b c d Yalçın, Soner (5 Ağustos 2014). "Erdoğan'ın Annesi". Sözcü. 28 Ocak 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ekim 2015. 
  9. ^ Yaşlı, Fatih (2014). AKP, Cemaat, Sünni-Ulus (2017 bas.). İstanbul: Yordam Kitap. s. 84. ISBN 978-605-9046-18-3. 
  10. ^ Yetkin, Murat (2018). Meraklısı İçin Casuslar Kitabı. İstanbul: Doğan Kitap. s. 321. 
  11. ^ Rubin, a.g.e. s. 410.